Handle it wit care

Adios Senior!

Tila ba panahon kaybilis ng paglipas
Kasabay ng pag-agos ng bawat araw at oras
May mga darating na bagong kaibigan
Ngunit meron din na mamamaalam na ng tuluyan

Parang kahapon lang ang bawat sandali
Mga eksena ay napupuno ng tuwa at ngiti
Kapiling ang isang taong tulad mo
Nakatatak pa sa aming isipan ang bawat tagpo

May mga problema din na pinagsaluhan
Tulong-tulong natin itong sinolusyonan
Sa mga pagsubok hindi tayo nagiwanan
Subukin man ng alon ng buhay ang ating pagkakaibigan

Ang bawat harutan, kwentuhan at kulitan
Ang bawat ala-ala ng nakaraan
Lahat ng ito’y hindi namin makakalimutan
Abutin man ng magpakailanman

Paalam na butihing kaibigan
Siguro nga’y hanggang dito na lamang
Mananatili sa puso at isip ng bawat isa sa amin
Mga inukit mong ala-ala noong ikaw pa’y nasa aming piling.



Isang tula na pinagawa sakin para daw sa isang kaibigan na namayapa. Alam mo yung ang hirap pala gumawa ng tula pag hindi mo nadadama ung hinagpis, ung lungkot at poot. Mas maganda kasi pag ramdam mo ung topic ng tula mo kasi lalabas ng natural ung bawat idea sa isip mo. Kaya para maisulat ko tong tula na to kinailangan kong iset ung mood ko sa kalungkutan. Nakinig pa ko ng Paglisan ng Color it Red at Warrior is a Child ni Gary V. para lang medyo madama ko ung lungkot. Mejo hindi ako masaya sa outcome kasi pakiramdam ko pilit ung mga salitang naiisip ko. Kaya tuloy hindi masyado heartfelt. END…


—-HandleItWithCare 

Kids.

“Ang araw na ito ay tila ba kay haba, nakakapagod, nakakapanlata. Pero masasabi ko pa ding masaya..” 

Magtatapos na ang araw na ito, at ito ang mga katagang aking nabigkas bago pa man ako mamaalam sa kasalukuyang petsa at harapin ang pagsubok na ihahandog sa akin ng susunod. Ngunit bago ito tuluyang magwakas may mga katanungang sumagi sa aking isipan na may koneksyon sa aking naranasan ngayong buong maghapon.

Bakit nga ba ung mga imposible, un ung mga gusto nating mangyari? Bakit ung mga wala na sa ating un ung ating mga hinahanap-hanap? Sobrang babaw lang nung nangyari ngayong araw pero di ko alam kung ba’t sumagi sa akin ang mga katanungan na yan.

Pagkatapos ng, humigit-kumulang, isang dekada nakapunta ulet ako sa isang Zoo. Di ko alam kung bakit kami napadpad dun, pero pagpasok na pagpasok ko pa lang sa entrance ng zoo, parang nagtransform ako. Parang bumalik ang nakaraan, pakiramdam ko ako ay isa ulit batang musmos na mababaw lamang ang kaligayahan. Mas nadagdagan pa ang ganitong pakiramdam ng kami ay naglakad at binaybay ang bawat sulok ng pasyalang ito. Habang tinititigan ang mga hayop, ibang saya ang hatid nito sa akin. Di ko alam kung bakit, pero ung ganung pakiramdam huli kong naramdaman iyon nung akoy musmos pa lamang.

Patuloy kaming namasyal, naglakad, nagtawanan ng aking mga kaibigan. Naisip ko ang sarap talagang maging bata. Ung wala kang pinoproblema. Ang tanging iniiyakan mo lamang ay ang sugat mo sa tuhod pag ikaw ay nadadapa, at isang kendi o lolipop lang ang ihandog sayo, masaya ka na. Okay na ulit. Kaya mo na ulit bumalik sa dating gawi. Takbo dito, takbo dun. Di tulad ngayon pag unti-unti ng lumilipas ang panahon, ibang klaseng problema na ang iyong kinakaharap. Kasi bumibigat na din ang responsibilidad mo sa bawat bagay sa paligid mo. At ang sugat na maaaring iwanan sayo ng mga tao, bagay, pangyayari na makakahalubilo ay matagal maghilom. Matagal ulit bago ka makabalik sa dating ikaw, marahil hindi sapat ang 1 buwan, 1 taon, o maging isang dekada upang ito ay tuluyang maghilom…

Imposible na nga, pero gusto kong bumalik sa pagkabata. Ang saya kasi ng pakiramdam na mababaw lang ang kaligayahan mo. Gagawin mo ang lahat ng maisipan mong gawin sa kasalukuyan at ang bukas ay di mo na pakikialamanan.

Ang sarap bumalik sa pagkabata, noong mga panahon na magaan lang ang problema. Sa kabila ng lungkot nakukuha mo pa ding tumawa. At sa araw na ito, walang dudang ito ay aking muling nadama. :)))) 

Walang Hangganan…

May mga bagay nga bang walang hangganan? May mga bagay nga bang walang katapusan? At meron nga ba sa mundong ito na magpapatunay na ang salitang “Forever” ay totoo?

Ang letrato, kumukupas. Ang ala-ala pag tanda mo nawawala. Ang paningin, lumalabo. Ang halaman, nalalanta. Ang cellphone, nalolowbat. Ang kandila, namamatay ang apoy. Ang LPG, nauubos. Ang buhok, nalalagas. Ang ngipin, nabubungi. Ang panahon, nagbabago-bago. E ang pag-ibig kaya?

Marahil pagbago kayo, pag ramdam niyo ang sobrang pagmamahal sa isa’t-isa magbibitaw kayo ng mga katagang “Sana habambuhay na to.” “Sana ikaw na at ako.” “Hindi kita iiwan pangako” “Forever na to, wag kang mag-alala”.

Mga katagang masasabi nga ba nating may kabuluhan? May katotohanan nga ba ang mga salitang to?

E pano kung dumating na ang unos at dagat ng problema? Kaya mo pa bang sabihin ang mga katagang nabanggit mo nung una? Masasabi mo pa ba ang salitang “FOREVER” o bigla na lang kayong bibitiw at iiwan ang isa’t isa?

Mahirap man tanggapin ngunit ito nga yata talaga ang realidad hindi lamang ng buhay ngunit pati ng pag-ibig. Ang salitang “Forever” ay tila nga yata mananatili na lamang na isang kataga. 

Mahirap magexpect sa isang bagay. Mahirap umasa na ang pagmamahal ay walang katapusan. Dahil pag dumating ang hangganan, ikaw din ang masasaktan. Maiiwan kang magisa at luhaan. Paulit-ulit mong babalikan ang nakaraan at aasa na muli mo pa itong mahagkan.

Mas maganda siguro kung wag ka na lang umasa. Ituring mo na ang bawat araw na dadaan ay ang hangganan ng inyong pagmamahalan. Sulitin ang patak ng oras at ng sa gayon ay wala kang pagsisihan pagdumating ang wakas.

—-handleitwithcare

Hintay…

May katagalan na din na panahon
Mula ng pinagtagpo ng pagkakataon
Nung unang naghalikan ang mga landas
Oras kay bilis nga namang lumipas

Nagkapalagayan ng loob
Sa buhos ng problema, sa payong koy sumukob
Sa bagyo ng duda at pangamba
Inalalayan ang isa’t isa.

Di nagtagal, puso ko sayo’y nahulog
Pag ikay nasilayan, dibdib ko animoy kumukulog
Ang aking kaba hindi maitatanggi
Maging ang mga ngiti, hindi ito maikubli

Ngunit sa isip ko may sumaging katanungan
Alok kong pag-ibig iyong bang nararamdaman?
Please, wag ka ng magbulag-bulagan
Iyong tugon, gusto kong malaman

Hanggang kailan ako maghihintay
Ilang dekada pa ang malulustay
Upang marinig na ang yong sagot
Ng puso kong sa hiwaga mo’y nababalot

Hanggang kailan mag-aabang
Na ang sagot mo ay lumutang
Sa dagat ng pagaalinlangan
Upang ako ay malinawan.

Hintay, hintay.
Ako sayo’y maghihintay.


—-Handleitwithcare 

Ang pinakamagandang letrato ay wala sa ganda ng lente o lupet ng kamera ito ay nasa puso at isip ng bawat isa. Doon walang delete at habambuhay itong mananatali sa ating ala-ala…. :))

—-HandleItWithCare

Wag kang mag-alala. :)

Hindi tayo nabuhay sa mundo para pangitiin ang lahat ng tao, may ibang tao na sadyang hindi talaga tayo trip at kahit anong ligaya ang ihatid natin sa kanilang buhay hindi nila ito mapupuna bagkus ay lalo pa silang maiinis satin.

Hindi tayo nabuhay sa mundo para pahangain ang lahat ng tao, may ibang tao na sadyang hindi talaga napupuna ang mga talento natin, may ibang tao na puro kahinaan natin ang nakikita ng kanilang mga mata.

Hindi tayo nabuhay sa mundo para bigyan ng kulay ang buhay ng lahat ng tao, may ibang tao na kahit gaano mo kulayan at bigyan ng kahulugan ang buhay nila hindi nila ito ikatutuwa bagkus ay mas gugustuhin pa nila na hindi ka na lang nila nakilala.

Pero wag kang magalalala, kung may isang libong taong hindi ka trip tandaan mo may anim na bilyon, siyam na put siyam na milyon, siyam na put siyam na libo at siyam na put siyam na raan na tao pa sa mundo, bukod sayo. Maliit na parte lang dito ang isang libo na yon. Marami pang natitira.

Kahit isa lang ang mapaligaya mo ng ganap, mapahanga mo ng lubos at dulutan mo ng makulay na buhay malaking bagay na ‘yon. Malaking katuparan na ito para sa’yo. Hindi birong magpangiti ng isang tao.

Lalo’t higit kung sa bawat matatamis na dulot mo sa kanilang mga labi ay may pinapasan ka palang problema na pilit mong iniisantabi para lamang makapaghatid sakanila ng tunay na ligaya.

Just look at the brighter side of life and everything will be alright. :))


—handleitwithcare 

Parang…

Parang ham na wala si cheese
Parang si the flash na walang bilis
At parang tengang walang hikaw
Ganyan ako pag wala si ikaw

O, di ko maisip
Kahit na, kahit na maging sa panaginip

Pano na si Marvin kung wala si Jolina?
E si Samson kaya kung wala si Dellilah? 
Di ba’t parag ngipin na nabungi
Ganyan si ato pag wala si ine.

Parang talong na walang bagoong
Parang kotseng flat ang gulong
At parang horror na walang halimaw
Ganyan ako pag wala si ikaw

Prang di kumpleto
Kung wala ka ay ganyan ako

Prang si John LLoyd kung wala si Bea
Parang si Coco kung walang maja
Parag tokwa’t baboy na walang lugaw
Gayang ako pag walang ikaw


—-HandleItWithCare 

Bisyo

Isang gabing mapanglaw,  ako’y di mapalagay
Alinlanga’y masasabi kong walang kapantay
Di mapakali, komplikado ang mga bagay-bagay
Walang kasama, walang makakampay.

Isang gabing mapanglilo, ang daming iniisip
Hindi man lang makanakaw ng idlip
Nangangambang madala ito hanggang sa panaginip
Kayat ididilat na lamang ang mata sa halip.

Isang gabing madilim, sa akin ay may bumabagabag
Pabiling-biling sa pagkakahiga sa aking papag
Di makain ang mga nakahain sa hapag
Ang aking damdamin tila ba may gustong ihayag.

Isang gabi, di alam anong aking gagawin dito
Buti na lang nasilayan ko ang iyong letrato
Ang natatangi at nag-iisa kong bisyo
Masdan at titigan ang mga larawan mo. :)) 

-hAndleiTwithcare- O:)) 

Tungkol sa pagmamahal.

Kelan mo masasabi sa sarili mo na handa ka ng magmahal ulet? Kelan mo masasabi na wala ka na talagang nararamdaman, at wala ng bilang sayo ang nakaraan? Nawawala nga ba ang “pagmamahal” mo sa isang tao sa iyong nakalipas, sa dati mong sinta o mas kilala natin sa tawag na “EX”?

Para sakin, magandang ihalintulad ang pagmamahal sa ilong. Oo ilong, ung parte ng katawan natin. Pansinin mo, ung mata mo laging nakatingin yan sa ilong natin. Di ba? (O titingen pa sa ilong. Hahaha.) Pero ung utak natin lagi itong iniignore. Hindi ito pinapansin, and eventually masasanay na rin ung mata natin, hindi na din niya mapupuna na lagi pala siyang nakatingin sa ilong natin.

Ganun din sa pagmamahal, sa aking pananaw, hindi naman nawawala ung pagmamahal na un e. Pero pinipilit natin ang sarili natin na hindi ito pansinin. Anjan lang siya palagi. And it can only be ignored long enough if ignoring it becomes a routine. :))


—-handleitwithcare